De mensen van Multifix Assembly krijgen veel vragen over assemblage en het uitbesteden van assemblage, in onderstaand artikel proberen we ze te beantwoorden. Overige vragen kunnen natuurlijk ook beantwoord worden, klik hier als je contact met onze experts wilt.

In onderstaand artikel worden de volgende onderwerpen besproken:

Wat is assemblage?

Assemblage heeft meerdere betekenissen, maar de meest gebruikte komt uit de techniek: het monteren van onderdelen tot een product (bijvoorbeeld een computer). Dat monteren kan zowel handmatig als machinaal gebeuren.

Assemblage is volgens het woordenboek blijkbaar ook een kunstvorm, een techniek uit de archeologie en een manier om wijn te produceren, maar in dit artikel wordt op deze betekenissen verder niet ingegaan.

Synoniemen voor assemblage zijn eindmontage, ineenzetten, montage, samenstelling en samenvoeging. Het woord is afgeleid van het Franse assembler, dat verzamelen of samenvoegen betekent. Pas in 1931 werd het in de Nederlandse taal gebruikt, zij het nog in de context van wijnproductie. Het woord assemblage kan volgens Wikipedia ook als zelfstandig naamwoord worden gebruikt: een assemblage is een geheel dat bestaat uit een aantal verschillende onderdelen.

Onderdelen van assemblage

De term assemblage wordt gebruikt volgens de richtlijn VDI 2860 om het geheel van alle processen te beschrijven voor het samenstellen van ‘lichamen’ met geometrisch gedefinieerde vormen (lengtes, hoeken). De essentiële deelbewerkingen (Duits artikel) van een assemblageproces zijn:

  • Verbinden (schroeven, spijkeren, lassen, lijmen, solderen, knippen)
  • Hanteren (grijpen, leggen, draaien, verplaatsen, vastzetten, besturen)
  • Controleren
  • Aanpassen (bv. een instelling)
  • Hulpbewerkingen (bv. reinigen, verwarmen of koelen voor persverbindingen, ontbramen, uitpakken, sealen, oliën, …)

Naast de werkvoorbereiding en onderdelenproductie maakt de assemblage onderdeel uit van het productiesysteem van een industrieel bedrijf. Het omgekeerde van montage is demontage, met behulp van geschikte demontagetechnieken. Daar gaan we in dit artikel verder niet op in.

Soorten assemblage

Het assemblageproces kan worden onderverdeeld in twee typen:

  • Primaire assemblage: De primaire assemblage is het samenvoegen van componenten tot een geheel: een assemblage, een aggregaat (technologie) of een eindproduct. Primaire assemblage omvat alle werkhandelingen die waarde toevoegen aan een product, d.w.z. die fysiek het assemblage-object veranderen. Geassembleerde objecten kunnen – in tegenstelling tot losse onderdelen- meestal weer worden gedemonteerd. Dit is van groot belang voor onderhoud, reparatie en afvoer of recycling.
  • Secundaire assemblage: Secundaire assemblage omvat het hanteren, testen, afstellen en speciale hulpbewerkingen die het assemblageproces ondersteunen, maar niet fundamenteel vereist zijn. Alle secundaire assemblagehandelingen dienen zoveel mogelijk te worden vermeden of verminderd, aangezien ze niets aan het assemblage-object zelf veranderen en dus niet direct bijdragen aan de toegevoegde waarde. Secundaire assemblageprocessen zijn – afhankelijk van het gekozen assemblageprincipe – alle noodzakelijke processen die een investering van tijd, informatie en energie vertegenwoordigen, zonder enige toegevoegde waarde voor het product te creëren.

Voorassemblage en eindassemblage

Vanwege de toenemende complexiteit van de eindproducten wordt hun montage opgedeeld in verschillende voorassemblages en de feitelijke eindassemblage van het product. Deze indeling heeft voordelen vanwege ruimte en kosten, maar ook vanwege een betere productiecontrole.

De auto-industrie heeft zich bijvoorbeeld steeds meer ontwikkeld in de richting van een sterk geautomatiseerde assemblage-industrie, waarin ook leveranciers zijn opgenomen. Deze leveren vaak voorgemonteerde modules just-in-time aan de fabriek van de voertuigfabrikant, waar ze alleen nog maar op de eindassemblagelijn hoeven te worden geïnstalleerd. De hoofdleveranciers kunnen op hun beurt weer bepaalde voorassemblages uitbesteden aan onderleveranciers, zodat een complexe supply chain ontstaat.

De lopende band: assemblage in een ‘lijn’

De lopende band (Duits artikel) of assemblagelijn is vooral bekend uit de auto-industrie, maar wordt inmiddels in veel industrieën toegepast.

Geschiedenis van de lopende band

De lopende band begon in de auto-industrie met de ‘progressieve assemblagelijn’ van Ransom Eli Olds, waarbij de carrosserie werd vastgemaakt aan een bewegend rijtuig dat van werkstation naar werkstation werd geduwd. Henry Ford verbeterde dit principe samen met zijn ingenieur Sörensen en zijn voorman Lewis om de ‘bewegende lopende band’ te creëren. Als gevolg hiervan konden de productiekosten en verkoopprijs van zijn Ford T-model drastisch worden verlaagd. Deze assemblageproductie werd vervolgens door alle autofabrikanten overgenomen. Deze vorm van ‘flowproductie’ heeft zich de laatste jaren ook in andere industrietakken met complexe en gevarieerde producten gevestigd, zoals de vliegtuigbouw, machinebouw en de elektrotechniek.

Een lopende band bouwen

In een assemblagelijn worden de verschillende varianten van een product geproduceerd door opeenvolgende assemblage-activiteiten. Voor de lopende assemblage is een montagesteun nodig, waarop het montageobject wordt bevestigd. Het basisassemblage-object is meestal een statisch element van het te vervaardigen product in kwestie; dit kan een montageplaat zijn, een subframe of – zoals in de automobielbouw – een carrosserie.

De volgorde van de assemblagestappen is niet willekeurig, maar vereist een bepaalde volgorde die van tevoren nauwkeurig gepland moet worden. De lopende band is opgedeeld in cycli, het montageobject doorloopt de cycli in een bepaalde cyclustijd. Gedurende deze tijd moeten de opgedragen montagewerkzaamheden worden uitgevoerd, die nauwkeurig worden beschreven in een werkplan of werkinstructie waarin alle benodigde gereedschappen en hulpmiddelen -evenals de te monteren onderdelen, samenstellingen etc.- nauwkeurig zijn gespecificeerd.

Montage-compatibele constructie

Om een ​​product en zijn verschillende varianten op één en dezelfde assemblagelijn te kunnen vervaardigen, moet het product ontworpen zijn voor assemblage. Hiervoor dienen de component- en assemblagevarianten zoveel mogelijk uitwisselbaar te zijn. De technische aansluitpunten en de aansluittechniek tussen de verschillende units, onderdelen en samenstellingen en hun varianten, dienen zoveel mogelijk gestandaardiseerd te worden.

Aansturing van de lopende band

De aansturing van de montage- en assemblagelijnen is van groot belang bij complexe en gevarieerde producten, aangezien deze in steeds meer varianten op één lijn worden geassembleerd. Vanwege de technische complexiteit worden ook grote samenstellingen zoals motoren, transmissies, assen of stoelen in de voertuigbouw vervaardigd, hetzij op afzonderlijke assemblagelijnen of zelfs in afzonderlijke assemblagefabrieken.

Uitgebreide assemblages van componenten als de cockpit, de voorkant, de voertuigdeuren, het schuifdak of de aandrijflijn worden vaak verplaatst naar pre-assemblies en / of naar een leverancier. De voorgemonteerde eenheden of assemblages worden vervolgens volledig ingebouwd in het eindproduct op de eindassemblagelijn.

Bij grote productiehoeveelheden kunnen meerdere assemblagelijnen nodig zijn, in een zogenaamde ‘productie-installatie’. De voertuigen moeten vervolgens worden toegewezen aan de assemblagelijnen, rekening houdend met bestaande productiebeperkingen.

Voor productieplanning en -controle resulteert dit in de taak om de volgorde en bezetting van de assemblagelijnen als onderdeel van de planning te beheersen, zodat de inzet van medewerkers en productiemiddelen door middel van nivellering zo optimaal mogelijk is.

Hoe groter de verschillen in de uitrusting van de automodellen, des te moeilijker en ondoelmatiger de productie op een vaste assemblagelijn wordt. Als alternatief voor de lopende band kondigde Audi in november 2016 aan dat het de carrosserieën zou verpakken op transportkarren, die, afhankelijk van de werkdruk, autonoom de verschillende productie-eilanden zouden moeten benaderen voor de vereiste montagestappen. Hierbij gaat het om groepsassemblage.

Groepsassemblage: wat is het?

De term groepsassemblage (Duits artikel) staat voor een soort productieproces en beschrijft de ruimtelijke opstelling van de machines in een productiefaciliteit. Vaak is het niet mogelijk om een ​​product alleen in stroomproductie te vervaardigen. Daarom worden in de praktijk steeds vaker combinaties van verschillende productieprocessen toegepast, waarbij een groep medewerkers de verantwoordelijkheid krijgt voor de productie van een product, assemblage of onderdelenfamilie.

Alle werkplekken en machines die nodig zijn voor de productie worden samengevoegd tot een productiegroep, waarin de medewerkers de aansturing en organisatie van de productie op zich nemen. Dit wordt een ‘productie-eiland’ genoemd. De daaropvolgende samenvoeging van de afzonderlijke producten van de productiegroepen resulteert in het complete product.

Dit ‘productie-eiland’ sluit aan bij het idee van een humane werkplek, doordat de individuele medewerkers het hele productieproces volgen. De motivatie van het personeel wordt vergroot door ze te laten werken in verschillende, wisselende functies. Bovendien versterkt deze manier van produceren de eigen verantwoordelijkheid en leidt zo tot een verhoging van de kwaliteit. Naast hoge technische kwalificaties vereist het ook communicatie- en teamvaardigheden van medewerkers. De kwestie van eerlijke lonen binnen de groep en de psychologische druk op individuele groepsleden kan echter problemen geven.

De techniek achter assemblage

Bij assemblage komen drie technieken (Duits artikel) bij elkaar: intern transport via koppelingssystemen, aanvoertechniek en handlingtechniek.

Intern transport via koppelingssystemen

Koppelingssystemen worden gebruikt voor automatisch transport tussen individuele stations binnen een transfersysteem. Koppelingssystemen zijn speciale transportsystemen waarbij de werkstukken op werkstukdragers worden getransporteerd en met werkstukhouders worden vastgezet. Verbindende systemen maken zo het ordelijk aanbrengen van de werkstukken, de exacte positionering en het invoeren van krachten in de processtations mogelijk.

Er wordt een fundamenteel onderscheid gemaakt tussen starre en losse schakels. Bij starre koppelingen worden producten op werkstukdragers in een vaste cyclus van station naar station getransporteerd. Deze omvatten roterende indexeertafels en lineaire cycluskoppelingssystemen met een starre cyclus.

Bij overdrachtssystemen voor werkstukdragers met losse koppeling wordt de verbinding tussen de voortbeweging van de transportlijn en de werkstukdrager tot stand gebracht door statische wrijving. De werkstukdragers hebben vrije circulatie en kunnen worden opgeborgen.
Langsoverdrachtssystemen met snelle invoer maken een gemengde vorm mogelijk met een stijve onderlinge verbinding binnen de verwerkingsstations en met vrije circulatie tussen de stations. Verder kunnen robots van verschillende typen ook worden gebruikt als verbindingsmiddel tussen bewerkingsstations.

Bij starre koppelingen worden alle werkstukdragers op vaste afstanden gekoppeld, in een gesloten circuit geleid en centraal aangedreven. Daarom worden alle werkstukdragers synchroon bewogen. Starre verbindingen maken hoge cyclussnelheden en exacte positionering in de bewerkingsstations met directe krachtuitoefening mogelijk, maar bieden geen flexibiliteit met betrekking tot de materiaalstroom. Elke storing zorgt ervoor dat de hele gekoppelde lijn tot stilstand komt.

Aanvoertechniek

Aanvoersystemen worden gebruikt voor geautomatiseerde opslag en ordelijke invoer van werkstukken. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen geordende en ongeordende aanvoer.

De meeste aanvoersystemen worden gebruikt om ongeordende onderdelen in bulk aan te voeren. In principe zijn er werkstukspecifieke stortgoedtoevoerinrichtingen met sortering door middel van mechanische schotten of systemen die flexibel programmeerbaar zijn voor een bepaalde reeks onderdelen en gebaseerd op beeldverwerkingssystemen. Aanvoertechnologie omvat systemen en apparaten voor het opslaan, organiseren, transporteren, scheiden en toewijzen van werkstukken.

Handlingtechniek

‘Assembly handling modules’, ook wel ‘pick & place units’ of ‘handling modules’ genoemd, zijn universeel inzetbare gestandaardiseerde handlingsystemen voor het vasthouden van grijpers en gereedschappen. Ze zijn speciaal ontwikkeld voor integratie in automatische montagesystemen. Dit zijn voornamelijk tweeassige systemen voor handling in de XZ-richting. Dit omvat ook hef- / roterende eenheden en zwenkeenheden, evenals individuele horizontale en verticale assen voor het opzetten van pick & place-systemen.

Montagebehandelingsmodules zijn doorgaans ontworpen voor kortere trajecten en voor het hanteren van lage ladingen. Het vrijdragende ontwerp is voldoende voor korte afstanden op de X-as; het portaalontwerp wordt ook gebruikt voor langere afstanden.

Afhankelijk van het type aandrijving hebben de handlingmodules een vaste volgorde van bewegingen of vrij programmeerbare mobiliteit. Met de mechanische nokkenregeling kunnen vaste bewegingssequenties met hoge snelheden worden geïmplementeerd. Voor eenvoudiger toepassingen kunnen pneumatische aandrijvingen worden gebruikt, die meestal tegen vaste aanslagen worden geplaatst.

Vrij geprogrammeerde handlingmodules worden meestal aangedreven door elektromotoren via een krachtoverbrenging met tandriemen of spindels. Directe aandrijvingen met lineaire motoren worden ook gebruikt.

Assemblage uitbesteden

De markt vraagt steeds meer om partnerships en toegevoegde waarde, dat zien we wel aan het succes van Multifix Assembly. Die ontwikkeling past ook goed bij wat we bij Multifix als strategie hebben vastgelegd. Onze ideale klanten zijn OEM’ers met een eigen product, die op zoek zijn naar een specialist die goed is in de combinatie van metaal, kunststof en elektronica.

Bij Multifix Assembly nemen we de supply chain van de klant over, we kopen voor hen de enkelvoudige componenten in. Uiteindelijk leggen we de producten ook bij ons op voorraad, de financiële risico’s liggen dan bij ons. We doen ook een eindcheck na de samenstelling. De klant hoeft het artikel alleen maar te kopen, ze hebben er verder geen omkijken naar.

Als een klant interesse heeft in het uitbesteden van de assemblage, kijken we eerst hoe ze het product nu maken of laten maken. We overleggen waar we mogen inkopen; soms hebben ze nog lopende contracten met andere leveranciers. Dan gaan we de producten aanvragen binnen ons internationale netwerk, van Nederland tot aan China. Zo lopen we de hele stuklijst na, ook op het gebied van elektronica. Aan de hand van een calculatiesheet berekenen we wat de hele stuklijst bij ons kost.

Er zijn globaal drie trajecten in assemblage door Multifix:

1 De klant levert eerst zelf toe, wij doen de assemblage;

2 We nemen het werk van bestaande leveranciers over, of voorraden van de klant;

3 We kopen in aan de hand van samples van de klant, in ons netwerk in China bijvoorbeeld. Maar als een klant goede leveranciers heeft, maken we daar ook gebruik van.

Het doel is om uiteindelijk de complete supply chain te verzorgen.

Interesse in assemblage bij Multifix? Klik hier.